غزل شمارهٔ ۵۲۷
پشتا پشت است با تو کارمتو فارغ و من در انتظارم
ای موی میان بیا و یکدمسر نه چو سرشک در کنارم
دیری است که با توام قراری استزان بی تو همیشه بی قرارم
خون میگریم که قلب افتاددر عشق تو نقد اختیارم
ای صد شادی به روزگارتبرده است غم تو روزگارم
تا یک نفسم ز عمر باقی استبیرون ز غم تو نیست کارم
با حلقهٔ بی شمار زلفتاز حد بیرون شمار دارم
گر زیر و زبر شود دو عالمبا زلف تو کی رسد شمارم
دل میخواهی ز بی دلی توای کاش بجاستی هزارم
تا چون غم تو ز دور آیدمن پیش غم تو جان سپارم
شادی نرسد ز تو به عطارغم بس بود از تو یادگارم