غزل شمارهٔ ۵۲۴
نظری به کار من کن که ز دست رفت کارمبه کسم مکن حواله که به جز تو کس ندارم
منم و هزار حسرت که در آرزوی رویتهمه عمر من برفت و بنرفت هیچ کارم
اگرم به دستگیری بپذیری اینت منتواگر نه رستخیزی ز همه جهان برآرم
چه کمی درآید آخر به شرابخانهٔ تو؟اگر از شراب وصلت ببری ز سر خمارم
چو نیَم سزای شادی ز خودم مدار بیغمکه درین چنین مقامی غم توست غمگسارم
ز غم تو همچو شمعم که چو شمع در غم توچو نفس زنم بسوزم چو بخندم اشکبارم
چو ز کار شد زبانم بروم به پیش خلقیغم تو به خون دیده همه بر رخم نگارم
ز توام من آنچه هستم که تو گر نهای نیَم منکه تویی که آفتابی و منم که ذرهوارم
اگر از تو جان عطار اثر کمال یابدمنم آنکه از دو عالم به کمال اختیارم