غزل شمارهٔ ۵۱۹
سر مویی سر عالم ندارمچه عالم چون سر خود هم ندارم
چنان گم گشتهام از خویش رفتهکه گویی عمر جز یک دم ندارم
ندارم دل بسی جستم دلم بازوگر دارم درین عالم ندارم
چو دل را مینیابم ذرهای بازچرا خود را بسی ماتم ندارم
بحمدالله که از بود و نبودماگر شادی ندارم غم ندارم
چه میگویم که مجروحم چنان سختکه در هر دو جهان مرهم ندارم
جهانی راز دارم مانده در دلکه را گویم چو یک محرم ندارم
حریفی میکنم با هفت دریاولیکن زور یک شبنم ندارم
بسی گوهر دهد دریام هر دمولی چون ناقصم محکم ندارم
اگر یک گوهر آید قسم عطاربه قدر از هر دو کونش کم ندارم