غزل شمارهٔ ۴۵۹
صبح بر افراخت علم ای غلامرنجه کن از لطف قدم ای غلام
خیز که بشکفت گل و یاسمینتا بنشینیم به هم ای غلام
باده خوریم و ز جهان بگذریمزانکه جهان شد چو ارم ای غلام
بس که بریزد گل نازک ز بادما شده در خاک دژم ای غلام
زین گذران عمر چه نازیم مازندگیی ماند و دو دم ای غلام
پس چو چنین است یقین عمر خویشچند گذاریم به غم ای غلام
این همه خود بگذرد و جان و دلوا رهد از جور و ستم ای غلام
وقت درآمد که به پشتی توباز بر آریم شکم ای غلام
آب نجوییم ز خضر ای پسرجام نخواهیم ز جم ای غلام
در نگر و خلق جهان را ببینروی نهاده به عدم ای غلام
چون همه در معرض محو آمدندمحو شوی زود تو هم ای غلام
خود تو یقین دان که نیرزد ز مرگجمله جهان نیم درم ای غلام
عاقبت الامر چو مرگ است راهعمر تو چه بیش و چه کم ای غلام
پس غم عطار درین وقت گلدفع کن از می به کرم ای غلام