غزل شمارهٔ ۴۴۵
ز دست رفت مرا بی تو روزگار دریغچه یک دریغ که هر دم هزاربار دریغ
به هرچه درنگرم بی تو صد هزار افسوسبه هر نفس که زنم بی تو صد هزار دریغ
دلی که آب وصالش به جوی بود روانبسوخت زآتش هجر تو زار زار دریغ
چو لالهزار رخت شد ز چشم من بیرونز خون چشم رخم شد چو لالهزار دریغ
چو گل شکفته بدم پیش ازین ز شادی وصلبه غم فرو شدم اکنون بنفشهوار دریغ
ز دور چرخ خروش و ز بخت بد فریادز عمر رفته فغان و ز روزگار دریغ
چه گویم از غم عهد جهان که تا که جهانستبنای عهد جهان نیست استوار دریغ
اگر جهان جفاپیشه را وفا بودیمرا جدا نفکندی ز غمگسار دریغ
دلت که گلشن تحقیق بود ای عطاربسوخت همچو دل لاله ز انتظار دریغ