غزل شمارهٔ ۴۳۴
ای ز عشقت این دل دیوانه خوشجان و دردت هر دو در یک خانه خوش
گر وصال است از تو قسمم گر فراقهست هر دو بر من دیوانه خوش
من چنان در عشق غرقم کز توامهم غرامت هست و هم شکرانه خوش
دل بسی افسانهٔ وصل تو گفتتا که شد در خواب ازین افسانه خوش
گر تو ای دل عاشقی پروانهواراز سر جان درگذر مردانه خوش
نه که جان درباختن کار تو نیستجان فشاندن هست از پروانه خوش
قرب سلطان جوی و پروانه مجویروستایی باشد از پروانه خوش
گر تو مرد آشنایی چون شویاز شرابی همچو آن بیگانه خوش
هر که صد دریا ندارد حوصلهتا ابد گردد به یک پیمانه خوش
مرد این ره آن زمانی کز دو کونمفلسی باشی درین ویرانه خوش
تو از آن مرغان مدان عطار راکز دو عالم آیدش یک دانه خوش