غزل شمارهٔ ۴۰۲
ساقیا گه جام ده گه جام خورگر به معنی پختهای می خام خور
زر بده، بستان میِ تلخ آنگهیبا بت شیرین سیماندام خور
گردن محکم نداری پس که گفتکز زبونی سیلی ایام خور
ترک نام و ننگ و صلح و جنگ گیرتوبه بشکن می ستان و جام خور
با فلک تندی مکن عطاروارباده بستان لیک با آرام خور