غزل شمارهٔ ۳۵۶
چو از جیبش مه تابان برآیدخروش از گنبد گردان برآید
بسی گل دیدهام اما ز رویشبه وقت شرم صد چندان برآید
اگر اندیشهٔ یک روزهٔ اوبگویم با تو صد دیوان برآید
بدو گفتم که ای گلچهره مگذارکه از گلنار تو ریحان برآید
مرا گفتا که خوش باشد که سبزهز گرد چشمهٔ حیوان برآید
خط سبزم به چستی سرخییی جستسزد گر از گل خندان برآید
خطم گر مینخواهی نیز مگریکه بی شک سبزه از باران برآید
جهانسوزا ز پرده گر برآییدمار از خلق سرگردان برآید
فرو شد روز من یک شب برم آیکه تا کار من حیران برآید
مرا با شیر شد مهر تو در دلعجب نبود اگر با جان برآید
ز من جان خواستی و نیست دشواربده یک بوسه تا آسان برآید
زهی زلفت گرفته گرد عالمز بیم زلف مه پنهان برآید
چو زلف کافرت در کار آیدبسا مؤمن که از ایمان برآید
دلم در چاه زندان فراق استندانم تا کی از زندان برآید
ز یک موی سر زلفت رسن سازکه تا زین چاه بیپایان برآید
اگر عطار بویی یابد از تودلش زین وادی هجران برآید