غزل شمارهٔ ۲۸۴
دلا دیدی که جانانم نیامدبه درد آمد به درمانم نیامد
به دندان میگزم لب را که هرگزلب لعلش به دندانم نیامد
ندیدیم هیچ روزی تیر مژگانشکه جوی خون به مژگانم نیامد
ندیدیم هیچ وقتی لعل خندانشکه خود از چشم گریانم نیامد
چه تابی بود در زلف چو شستشکه آن صد بار در جانم نیامد
بسی دستان بکردم لیک در دستسر زلفش به دستانم نیامد
سر زلفش بسی دارد ره دورولی یک ره به پایانم نیامد
چگونه آن همه ره پیش گیرمکه آن ره جز پریشانم نیامد
بسی هندوست زلف کافرش رایکی زانها مسلمانم نیامد
به آسانی ز زلفش سر نپیچمکه با عطار آسانم نیامد