غزل شمارهٔ ۲۱۹
زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خوردعاشق رویت غم جان و جوانی کی خورد
هر که خورد از جام دولت درد دردت قطرهایتا که جان دارد شراب شادمانی کی خورد
جان چو باقی شد ز خورشید جمالت تا ابدذرهای اندوه این زندان فانی کی خورد
گر فصیح عالمی باشد به پیش عشق توتا نه لال آید زلال جاودانی کی خورد
دل که عشقت یافت بیرون آمد از بار دو کونهر که سلطان شد قفای پاسبانی کی خورد
هر کسی گوید شرابی خوردهام از دست دوستپادشه با هر گدایی دوستگانی کی خورد
جان ما چون نوشداروی یقین عشق خوردبا یقین عشق زهر بدگمانی کی خورد
چون دل عطار در عشقت غم صد جان نخوردپس غم این تنگ جای استخوانی کی خورد