بخش ۲۱ - پاسخ دادن گربه موش را و ندامت کردن موش از افعال خود و راضی شدن به قضا

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۹ بیت

مگو بیهوده هان ای موش خاموشچو افتادی در آتش در همی جوش

خلاف شرع و دین کردی شدی مستاگر خونت بریزم جای آن هست

مرا استاد پندی داد نیکوکز آن پند آمدم فرخنده مه رو

مرا گفتا که تو بیرون مبر سراگر فیلی و خصم از پشه کمتر

مشو ایمن که کم یا بیش گرددز نیش او ترا دل ریش گردد

مشو از فکر او ایمن که ناگاهدر اندازد ترا از مکر در چاه

نکردم پند استادان فراموشمرا آن پند شد چون حلقه در گوش

ببر از من امید رستگاریبجز مردن دگر کاری نداری

نخواهی رستگار آمد ز دستمکه بسیاری کمین تو نشستم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گویا موش در وضعیتی سخت قرار دارد و به او یادآوری می‌شود که نباید بیهوده صحبت کند، زیرا در آتش افتاده و باید به عواقب عملش فکر کند. او به اشتباهاتش و خلاف شرع و دین بودنش اشاره می‌کند و به نظر می‌رسد که اگر خونش ریخته شود، مستحق آن است. شاعر به پند استادش اشاره می‌کند که او را متوجه خطرات و مکرهای دیگران کرده است و به او هشدار می‌دهد که هرچند دشمنش کوچک باشد، نباید از او غافل شود، چرا که ممکن است به ناگاه دچار دردسر شود. در نهایت، شاعر به ناامیدی از رستگاری اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که تنها راه نجات، مرگ است.