شمارهٔ ۳۵ - قصیده در شکایت از روزگار و یاد احباب

قافیه: ار۹ بیت

فغان ز دست ستمهای گنبد دوارفغان ز سفلی و علوی و ثابت و سیار

چه اعتبار بر این اختران نامعلومچه اعتماد بر این روزگار ناهموار

جفای چرخ بسی دیده اند اهل هنراز آن بهر زه شکایت نمی کنند احرار

دلا چو صورت حال زمانه می بینیسزد اگر بدر آئی ز پرده پندار

طمع مدار که با تو وفا کند دورانکه با کسی بفسون مهربان نگردد مار

کجا شدند بزرگان دین که می کردندز نوک خامه گهر بر سر زمانه نثار

کجا شدند حکیمان کاردان کریمکه بر لباس بقاشان نه پود ماند و نه تار

چرا ز پای در آمد درخت باغ هنربموسمی که ز سر تازه می شود اشجار

بساز کار قیامت بقوت ایمانبشوی روی طبیعت بآب استغفار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی و شکایت از ستم‌های زمانه و ناپایداری دنیا می‌پردازد. شاعر از ظلمتی که بر اهل هنر و بزرگان دین سایه انداخته است، گله دارد و می‌گوید که باید از واقعیت‌های تلخ زمان آگاه بود. او تأکید می‌کند که دنیا به کسی وفا نمی‌کند و باید با ایمان و استغفار در مقابل چالش‌های زندگی ایستادگی کرد. همچنین به نقص و زوال فرهنگی اشاره می‌شود، و این که بزرگان و حکیمان گذشته دیگر وجود ندارند. در نهایت، شاعر دعوت به بازسازی و تقویت ایمان برای مقابله با مشکلات می‌کند.