شمارهٔ ۲۴ - از قصیده ای وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناورد۲ بیت زهی بزرگ عطائی که در مضیق نیازامل پناه بدان دست درفشان آورد ز بیم جود تو کان خاک در دهان افکندز یاد دست تو بحر آب در دهان آورد