شمارهٔ ۹۱ - خطاست!
از راه کوی عشق تو گر پا کشم خطاستیا دست از آن دو زلف چلیپا کشم خطاست
تا در مقابلم سر و رویت مجسم استگر سوی ماه، دست تمنا کشم خطاست
تا خود بروی ما در میخانه باز شدگر رخت سوی صومعه زانجا کشم خطاست
در گلشنی که بر سر هر غنچه بلبلی استمن مست اگر بچهره گل پاکشم خطاست
زاهد براه کعبه، مغیلان چو پیش پاستگر کفش پرنیان تو در پا کشم خطاست
ایندل که از زمانه بخاک دری خوش استبیهوده اش بلانه عنقا کشم خطاست
گر از کنار خانه شیرین ز بیستونفرهاد را بدرگه کسری کشم خطاست