شمارهٔ ۳۶

۱۵ بیت

باد صبا بر گل گذر کن(گل گذر کن، گل گذر کن)

از حال گل ما را خبر کن

ای نازنین، ای مه جبینبا مدعی کمتر نشین

بیچاره عاشق، ناله تا کییا دل مده یا ترک سر کن (ترک سر کن)

شد خون فشان چشم تر منپر خون دل شد ساغر من

ای یار عزیز مطبوع و تمیزدر فصل بهار با ما مستیز

آخر گذشت آب از سر منببین چشم تر من

گل چاک غم بر پیرهن زد(پیرهن زد پیرهن زد)

از غیرت، آتش در چمن زد(در چمن زد، در چمن زد)

بلبل چو من شد در چمندستان سرا بهر وطن

دیدی که ظالم تیشه اش را(تیشه اش را)

آخر له چای خویشتن زد(آخر به پای خویشتن زد)

ایرانیان از بهر خدایک دل شوید از صدق و صفا

تا چند غرض؟ تا کی دودلی؟تا چند نفاق؟ تا کی دغلی؟

آخر بس است این کج عملیبس است این منفعلی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعوت از باد صبا برای رساندن پیام عشق و حال خوب گل می‌پردازد. شاعر با بیان احساسات و ناله‌های عاشقانه، از محبوبش می‌خواهد که از حال او باخبر شود و از نشستن با معاندان پرهیز کند. او از غم و اشک خود می‌گوید و در مورد درد ناشی از جدایی سخن می‌گوید. در ادامه، شاعر به کاستی‌های جمعی و نفاق‌های موجود اشاره می‌کند و از ایرانیان می‌خواهد که با صداقت و وحدت عمل کنند و از کج‌رفتاری‌ها و دودلی‌ها دست بردارند. در نهایت، او خواهان تغییر و همدلی در جامعه‌اش است.