شمارهٔ ۵۳ - شکایت تلخ
محیط گریه و اندوه و غصه و محنمکسی که یک نفس آسودگی ندید منم
منم که در وطنِ خویشتن غریبم و زینغریبتر که هم از من غریبتر وطنم
به هرکجا که قدم مینهم به کشور خویشدچار دزد اداری اسیر راهزنم
طبیعت از پی آزار من کمر بستهکنم چه چاره چو دشمن قویست دم نزنم
نهال عمر مرا میوه غیر تلخی نیستبر آن سرم که من این بیخ را ز بن بکنم
چو شمع آب شدم بس که سوختم فریادکه دیگران ننشستند پای سوختنم
چو گشت محرم بیگانه خانه، به در گورکفن بیار که نامحرم است پیرهنم
ز قید تن شوم آزاد وان زمان زین بندبرون شوم، نیم آزاد تا اسیر تنم
به چشم من همه گلهای گلستان چون خارخلد، اگر به تماشای گل نظر فکنم
در این دیار چه خاکی به سر توانم کردبه هرکجا که روم اوفتاده در لجنم
بگو به یار که اندر پی هلاکت مندگر مکوش که خود در هلاک خویشتنم
نبرد لذت شیرینی سخن عارفبه گوش عبرت نشنید گر کسی سخنم