شمارهٔ ۳۲۲ - قسم بر بیگناهی
مرگ از آن به که مرا از تو خجل باید بودنه کتابی و نه حرفی و نه قیلی و نه قال
سخن بنده همینست و بر این نفزایدکه نیفزاید از این بیهده الا که ملال
تا که امید کمالست پس از هر نقصانبیم نقصانت مباد از فلک ای کل کمال
به چنین جرم و تجنی که مرا افکندندای خداوند خدایت مفکن در اقوال