شمارهٔ ۲۹۶ - درمرثیه

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارش۴ بیت

آن خواجه کز آستین رغبتدست کرم بزرگوارش

برداشت زخاک عالمی رادر خاک نهاد روزگارش

ننشست نظیر او ولیکنبنشاند عزای پایدارش

صدگونه چو من یتیم احسانبرخاک دریغ یادگارش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش یک شخصیت بزرگ و خیرخواه می‌پردازد که با دست‌های نوازشگر خود، با محبت و کرامت، به دیگران کمک کرده و آثار نیکی بر جای گذاشته است. او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند به پای آن شخص بزرگ برسد و فقدان او همواره حسرتی در دل‌ها به جای خواهد گذاشت. شاعر خود را به عنوان کسی که دچار بی‌پناگی و یتیمی در برابر نعمت‌های آن بزرگمهر است، معرفی می‌کند و یادآور می‌شود که آن شخصیت بخشنده و بزرگوار یاد و آثارش همیشه در خاطر خواهد ماند.