شمارهٔ ۱۹۷

۷ بیت

رو که میدان جهان میدان توستگوی خوبی در خم چوکان توست

زمرد کردون و لعل آفتابدر رکاب خلعت مرجان توست

لولوی و یاقوت را در بحر و کانخطبه بر نام و لب و دندان توست

اینت سلطانی که در اقلیم عشقهر که بر کاری است از دیوان توست

افسرمه خاک بوس کفش توستگوهر جان سنگ ریزه ی کان توست

جان بخدمت میفرستد در پذیرگر گل است ار خار از بستان توست

شد به سر، پیمانه عمر اثیرهم چنان او بر سر پیمان توست