شمارهٔ ۱۳۱
به حق آن، که جز از تو، کسی گزیده نیامکه در فراق تو یک لحظه آرمیده نیم
بریده شد رگ جانم ز تیغ فرقت توتو آن نگر که هنوز از تو، دل بریده نیام
مباد بر رسن گیسوی تو دست نسیماگر چو چنبر ابروت قد خمیده نیام
فلک ز دانه خال تو بینصیبم کناگر ز چنبر تو چون مرغ دل رمیده نیام
وداع دیده کنم، گر به دیگری نگردکجا غلام توام، من غلام دیده نیام
ز غمزه تو مبادم امان جان اثیراگر چو چشم تو بیچشم تو شمیده نیام