شمارهٔ ۷۵ - مدح سلطان مظفرالدین قزل ارسلان سلجوقی
خهی شاه انجم و فی الله ظلکنهادی قدم در حریم مبارک
بجائی رسیدی که یک برق لمعتسواد شب و روز عالم کند حک
میا دین اوهام در عرض او کمبساتین فردوس در صحن او جک
نظر، قاصدی از گذرهاش ساقطزمین کوچه ی با فضاهاش کوچک
دگر باره بر خطه اعتدالتبفرخ ترین طالع افتاد مسلک
گل از شقه غنچه خوش خوش بخنددچو از طره مهد یک روزه کودک
تو گوئی کمال الزمان می نوازددر ایوان خسرو نوای چکاوک
سپهر ظفر شهریار مظفرقزل ارسلان ابن اعظم اتابک
منیر آفتابی که بالای گردونز عرض دل پاک او هست ده یک
زبانی که بر لفظ راند مدیحشگهردار گردد چو تیغ بلارک
جهان از ملاقات طوفان تیغشهمان خاصیت یافت کز آب آهک
فلک بر سیه موج خیز سنانشحبابی است در معرض عمر اندک
تو آن پادشاهی که ننهاد چون توفلک تاج اقبال بر هیچ تارک