شمارهٔ ۲۳ - فخریه
گرهگشایِ سخن، خامهٔ توانِ من استخزانهدارِ روان، خاطرِ روانِ من است
کشید زینِ من، این دیزهٔ هلالرکاباز آنک شهپرِ روحالقدس، عِنانِ من است
کنار و آستیِ کان چو بحر، پُر دُر شدکه در ولایتِ معنی، گدایِ کانِ من است
من ارسلانشهِ مُلْکِ قناعتم زین رویجهانِ قیصر و خان، صد یک جهانِ من است
غرورِ سیم نیالایدم چو ماهیِ شیمکه چشمهسارِ ازل، غُسْلکاهِ جانِ من است
کمانِ من نَکِشَد دست و بازویِ شروانکه تیرِ چرخِ یکاندازی از کمانِ من است
نه من قَرینِ وجودم سِفَه بُوَد گفتنهنوز در عَدَم است آنکه همقِرانِ من است
زمان، زمانِ زمینگسترِ خردبخش استمحال باشد گفتنِ زمان، زمانِ من است
اگر زبانِ هنر میسُراید این معنیبه حکمِ عقل، سِجِل میکنم که آنِ من است
ز آخورِ فلکی، توسنی برون نایدکه طوقِ نَعْلَش، بیحلقهٔ دهانِ من است
سِزَد که مَنْبَرِ دعوی، هزار پایه کُنَمکه ترجمانِ رموزِ ازل، بیانِ من است
شکارِ نکته ز شاهینِ وحی بِرْبایمچو آستانِ شهِ عُزْلَت، آشیانِ من است