بخش ۲۶ - صفت شب گذراندن پروانه
شب هجران که بی روی چو ماه استبچشم عاشقان عالم سیاه است
شب هجران که بنماید ستارهمگو شب، هست دودی بی شراره
همه دم عاشق دلریش سوزدولی چون شب درآید بیش سوزد
کسی کش دردی از داغ درونستچو شب شد درد و داغ او فزونست
کسی داند چه در دست این که یاریشبی روز آورد در انتظاری
شب دوری دراز و جانگدازستحکایتهای او گفتن درازست
شب غم گر سیه باشد بر جمعسیه تر باشدش پروانه بی شمع
ز داغ سینه سوزان شب غمدل پروانه بودی در تب غم
چو شمع از غم دل جمعش برآشفتدر آن تاریک شب روشن همیگفت
که ایشب گر سواد دیده هاییچه حاصل گر نداری روشنایی
چه شام است این، مگر باد جهانگردگذر بر توده خاک سیه کرد؟
نگویم عالم از شب ظلمت اندوختکه از آه من امشب عالمی سوخت
چو آید سبز گون در دیده عالمچرا از دیده سازد روشنی کم
عجب دارم کزین شام جداییبه دارو دیده یابد روشنایی
ترا ایشب کدورت از غم کیست؟سیه پوشی ترا از ماتم کیست
همه زلفی جمال مهوشت کو؟همه دودی فروغ آتشت کو؟
بقصد کشتن هر بیگناهیز خون خلق خوردن دل سیاهی
گرفتم سر بسر مشک تتاریچه حاصل کز وفا بویی نداری
چو شمع از من به مقراض جداییجدا تا چند سازی روشنایی؟
شب یلدایی اما آنچنانیکه با روز قیامت توأمانی
چنین شب را کی از راه سلامتدمد صبحی مگر روز قیامت
ز شب پروانه چون خون در جگر داشتبه یارب یارب شب دست برداشت