شمارهٔ ۶۷۱
از آن در دیده یعقوبش غم یوسف غبار آردکه عشق آموختن پیرانهسر کوری به یار آرد
مکش ای مست ناز امروز مارا فکر فردا کنکه درد سر نیرزد مستی کاخر خمار آرد
تو خود بگشادی دری ای گل و گرنه باغبان هرگزنمیخواهد که بویی سوی ما باد بهار آرد
بتلخی کوهکن در بیستون گر جان دهد آخربیابد جان شیرین باز اگر شیرین گذار آرد
تو خورشیدی و ما ذره حساب از ما چه بر گیریکه در جمع هواداران که ما را در شمار آرد
ز عشقت من وفا جستم نه خار از مدعی خوردنچه دانستم که تخم مهر کشتن خار بار آرد
چو اهلی بلبل باغ توام خوارم مکن ای گلکه نادر این چمن مرغی چو من گر صدهزار آرد