شمارهٔ ۵۳۹

کی بمن وصل چنین غایه مویی برسدراضیم گر بمن سوخته بویی برسد

گر دمی نیز شوی رام من ای طرفه غزالتا هماندم به رهی بیهده گویی برسد

تیغ چون آب بر آور که ازین چشمه مهرچشم آن نیست که آبی بگلویی برسد

گر بفریاد دل ما دم عیسی نرسیدنفس پاکدلی از سر کویی برسد

گر بمیرم مکن ای همنفسم زود بخاکنفسی باش که تا آینه رویی برسد

بی نصیب از کرم پیر مغان کیست دلاصاف می گر نرسد درد سبویی برسد

نگسلد اهلی از آن زلف چو زناز تو دلاگرش کار تن زار بمویی برسد