شمارهٔ ۱۸ - مدح امامزاده واجب التعظیم احمد بن موسی الکاظم علیه السلام
آنکه خاک آستانش کعبه صدق و صفاستسید سادات عالم احمد موسی الرضاست
ز آستانش گرنیی واقف ندانی عرش چیستهر که این در میشناسد آگه از عرش خداست
از جهان نوری که میخیزد ز بامش ظاهر استکاین چراغ روشنی از خاندان مصطفی است
نور این شهزاده چشم کور روشن میکندزانکه نور دیده شاه شهید کربلاست
اصل این گوهر که نور شرا چراغ عالم استمجمع البحرین ختم انبیا و اولیاست
انتساب گوهر پاکش ببحر الاتنسابهفت بحر آمد که او بحر محیط کبریاست
احمد بن موسی بین جعفر بن باقریکز علی بن حسین بن علی مرتضاست
حجه الله است و علم الله را برهان از اوستاین سخنرا حجت و برهان طلب کردن خطاست
نور پاکش قبله خیل ملک شد کز شرفاو کجا از روی قدر و کعبه خاکی کجاست
یا امام از لطف حاجت بخش خلق عالمیکعبه گر قبله حاجت ترا خواند رواست
رحم کن بر اهلی مسکین که از آب دو چشمپای بر گل مانده و دست امیدش بر دعاست
یارب از لطفت به آب روی این سید بشویهر چه از خط خطا بر نامه اعمال ماست