شمارهٔ ۲ - در مقدمه شاهنامه فردوسی در توحید فرموده
روان را بدانش ستایش نمودسخن را ترازوی دانش نمود
سپس خامه را با زبان جفت کردنی گنگ را داور گفت کرد
زبان هست چون خسروی باشکوهورا خامه دستور دانش پژوه
چنان چون ز دستور پیروز بختهویدا شود راز سالار تخت
شود خوانده از خامه راز زبانازیرا که باشد ورا ترجمان