شمارهٔ ۱۷ - در ۱۳۲۴ تفریظ شاهنامه امیر بهادری
یکی بنگر این نامه ناموربه هر بیت از آن درج درجی گهر
که فردوسی طوسی استاد فنبه نظمش بیاراست روی سخن
نهشته کسی یادگاری کزینبه از این ز شاهان ایران زمین
زهی این نکو نامه پارسیکه گر خود بخوانیش صد بارسی
بهر ره ببینیش به از نخستنیابی درو هیچ یک بیست سست
نهد چون ببزم اندرون پای خویشبه خلد برین بنگری جای خویش
دگر ره چو در رزم پیچد عنانجهان را کند پر ز گرز و سنان
به نخجیر گه چون سمند افکنددد و دام را در کمند افکند
بدریا دمان چون دلاور نهنگبه کهسار در همچو غژمان پلنگ
حکیمانه جوید چو راه سخنروان حکیمان در آید بتن
تو گوئی که بوذرجمهر دگربه گفتن بر آورده از خاک سر