شمارهٔ ۲۰۱ قافیه: ید۳ بیت دلبر ماه پیکر خود رادیدم اندر چمن که گل میچید خار گل دست آن پریرخ راکرد مجروح و او همی خندید گفتمش خنده چیست با من گفتگل به از خود نمی تواند دید