شمارهٔ ۷۲

قافیه: ف۱۲ بیت

آخر ای ایرانیان ای مردمان باشرفاز چه رو دادید اینسان ملک ایران را ز کف

مر نمی خواندید ایران را همی مام وطنای وطن خواهان چه شد آن حرفهای نشر و لف

خود ندانستیم رندانه چه بود این قیل و قالدر کجا شد آن متینگ وهای و هوی و کف و دف

اف بر آن نااهل مردم کز برای نفع خویشملک را کردند ویران عمر ملت را تلف

گرچه بد معلوم از اول کان بهایم سیرتانصورتی بودند و بد مقصودشان آب و علف

مر نبودم من شما را مام و در دامان خویشپرورش دادم شما را همچو در اندر صدف

آخر از سر معجرم بردند و خلخالم ز پایدر تماشای من آوردید دشمن صف بصف

جز شما مادرفروشان هیچ دیدستی کسیمادر خود را فروشد در عوض گیرد خزف

شرمتان بادا که ننگ من شدید از آنکه نیستهیچ عرقی در بدن از جنگجویان سلف

وین عجبتر ز آنکه چون هنگام فرصت در رسیدجای کیفر خواستن خواندید خود را بیطرف

عبرتی باید شما را از جوانان پروسکز برای حفظ مادر سینه کردندی هدف

قصه فرعون و موسی را مگر ناخوانده‌ایدکه حقش در وقت فرصت گفت فاذهب لا تخف

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر خطاب به ایرانیان از آن‌ها می‌خواهد تا نسبت به سرنوشت کشورشان ویران‌شدن آن حساس باشند. او می‌پرسد چرا ایران را به دست دشمنان سپردند و از یاد بردند که این سرزمین مادر وطن‌شان است. شاعر به کج‌روی‌ها و خودخواهی‌های برخی افراد اشاره می‌کند که به خاطر منافع خود، ملک و ملت را نابود کردند. او از حسرت و ننگ خود بر می‌گوید که مردم به جای مقابله با دشمن، خود را بی‌طرف می‌دانند. شاعر با ذکر مصداق‌های تاریخی، تذکری به ملت می‌دهد که باید از گذشته عبرت بگیرند تا دوباره دچار چنین شکست‌هایی نشوند.