گنج

مناجات شمارهٔ ۲۴۴

۱ بیت

الهی گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که با ا و نگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم :

پر آب دو دیده و بس آتش جگرمبر باد دو دستم و پر از خاک سرم

چون باو نگرم گویم :

چه کند عرش که او غاشیه من نکشدچون بدل غاشیه حکم وقضای تو کشم

بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنمشاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات متضاد انسان اشاره دارد. زمانی که به خود نگاه می‌کند، تنها درد و رنج را می‌بیند و از مشکلات و شکست‌ها صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که وجودش زیر فشار روزگار قرار دارد و همه چیزش در حال از بین رفتن است. اما زمانی که به «او» (خداوند) نگاه می‌کند، احساس آرامش و زیبایی می‌کند و به راز و عشق الهی پی می‌برد. در این حالت، او می‌فهمد که خداوند حمایت و پشتیبانی اوست و وجودش به عشق و رحمت الهی وابسته است. این شعر به تقابل بین حالت‌های ناامیدی و امید اشاره دارد و اهمیت ارتباط با خداوند را به تصویر می‌کشد.