گنج

مناجات شمارهٔ ۲۰۹

۲ بیت

الهی هر چه دادی نشان است و آیین فرداست و آنچه یافتیم پیغام است و خلعت بر جاست. خدایا نشانت بیقراری دل و غارت جان است و خلعت وصال در مُشاهدهٔ جلال.

روزی که سر از پرده برون خواهی کرددانم که زمانه را زبون خواهی کرد

گر زیب و جمال از این فزون خواهی کردیارب چه جگر هاست که خون خواهی کرد

ای خداوندی که فلک و ملک را نگاهدارنده تویی، ای بزرگی که از ماه تا مااهی دارنده تویی، ای کریمی که دعا را نیوشنده تویی و جفا را پوشنده تویی، ای لطیفی که عطا را دهنده تویی و خطا را برازنده تویی ای یکتایی که در صفت جلال و جمال پاینده تویی، عاصیان را شوینده تویی و طالبان را جوینده تویی.

بنمای رهی که ره نماینده توییبگشای دری که در گشاینده تویی

زنگار غمان گرفت دور دل دل منبزدای که زنگ دل زداینده تویی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند از طریق ستایش و دعا می‌پردازد و از او می‌خواهد که نشانه‌های خود را نمایان کند. او به غم و شوق دل اشاره می‌کند و به زیبایی و جلال الهی می‌اندیشد. شاعر همچنین از خداوند درخواست راهنمایی و گشایش می‌کند تا زنگار غم را از دلش بزداید و امید به وصال و دیدار الهی را در دلش زنده کند. در نهایت، او به ویژگی‌های الهی، مانند لطف، بزرگی و یکتایی خدا اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به طالبین نزدیک شود و درهای رحمت را برای آنها بگشاید.