گنج

مناجات شمارهٔ ۲۰۵

۴ بیت

الهی به عنایت هدایت دادی و به معونت ها بذر خدمت رویانیدی و به پیغام آب پذیرش دادی، بنظر خویش میوهٔ محبت وارسانیدی اکنون سزد که سموم مکر از آن باز داری و بنایی که خود ساختهٔ بگناه ما خراب نکنی. خداوندا تو ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی و وجدان را گواهی چه باشد فزایی و نکاهی.

روضهٔ روح من رضای تو بادقبله گاهم در سرای تو باد
سُرمهٔ دیدهٔ جهان بینمتا بود گرد خاک پای تو باد
گر همه رای تو فنای من استکار من بر مُراد رای تو باد
شد دلم ذرّه وار در هوستدائم این ذرّه در هوای تو باد